Η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία και η έννοια του ομοσπονδιακού κράτους

Λουκής Γ. Λουκαΐδης Δικηγόρος τέως Δικαστής του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Ομιλία στην ημερίδα «Η πορεία για λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας» Λευκωσία, 30 Σεπτεμβρίου 2008
Παραθέτουμε αυτούσια την ομιλία του κ. Λουκαΐδη για τη λύση της Διζωνικής δικοινοτικής Ομοσπονδίας.


Πριν μπω στο θέμα της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας πιστεύω ότι πρέπει να πω λίγα λόγια για την έννοια του ομοσπονδιακού κράτους. Ομοσπονδιακό κράτος είναι το κράτος που σε αντίθεση με το ενιαίο αποτελείται από περιοχές που έχουν καθορισμένη αυτονομία την οποία εφαρμόζει η κάθε μια με δικά της όργανα (εκτελεστικά, νομοθετικά και δικαστικά) ενώ παράλληλα υπάρχει μια κεντρική κυβέρνηση (ομοσπονδιακή) η οποία έχει αρμοδιότητες που ασκούνται απ’ ευθείας σε ολόκληρο το ομοσπονδιακό κράτος, δηλαδή σε όλες τις περιοχές, με άλλα δικά της (ομοσπονδιακά) όργανα (εκτελεστικά κλπ). Συνεπώς ο λαός των σχετικά αυτόνομων περιοχών υπάγεται απ’ ευθείας σε δυο εξουσίες εκείνη της κεντρικής κυβέρνησης και εκείνη της περιοχής όπου κατοικεί. Οι εξουσίες αυτές κατά κανόνα δεν συγκρούονται. Τα περισσότερα κράτη είναι ενιαία π.χ. Γαλλία, Σουηδία, Ελλάς κ.α. Παραδείγματα ομοσπονδιακών κρατών είναι οι Η.Π.Α., Καναδάς, Αυστραλία, Ελβετία.
Ο κλασσικός τρόπος δημιουργίας του ομοσπονδιακού κράτους είναι δια της συνένωσης δυο ή περισσότερων κρατών υπό μια κοινή εξουσία ανεξάρτητη των εξουσιών κάθε κράτους τα οποία το απαρτίζουν (πχ ΗΠΑ, Ελβετία). Υπάρχει όμως και η περίπτωση δημιουργίας ομοσπονδιακού κράτους δια της αποσύνθεσης ήδη υφισταμένου ενιαίου κράτους (π.χ. Ρωσσία, Βραζιλία). Το ομοσπονδιακό κράτος είναι πολύπλοκο και πολυδάπανο λόγω των πολλών κρατικών οργάνων και διαδικασιών που απαιτούνται για την λειτουργία του. Βασικές προϋποθέσεις σε κάθε ομοσπονδιακό κράτος είναι η ενότητα του μέσoν του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε ολόκληρη την επικράτεια του (δικαίωμα εγκατάστασης ιδιοκτησίας, πολιτικά δικαιώματα κλπ), του κοινού νομίσματος, των κοινών βασικών αρχών δικαίου και της απαγόρευση φυλετικών διακρίσεων. Στα ομοσπονδιακά κράτη δεν νοείται να διαχωρίζονται οι περιοχές που συνθέτουν το κράτος ή τα ανθρώπινα δικαιώματα με βάση φυλετικά κριτήρια ή, στην περίπτωση των ατομικών δικαιωμάτων, ανάλογα με την περιοχή που τυγχάνει να εισέρχεται ένας υπήκοος του κράτους
Ο διαχωρισμός ενός ομοσπονδιακού κράτους σε περιφέρειες βασιζόμενες σε φυλετικά κριτήρια συνεπάγεται: α) την παραβίαση της απαγόρευσης φυλετικών διακρίσεων σύμφωνα με τους κανόνες του αναγκαστικού διεθνούς δικαίου που επιφέρει σύμφωνα με τη συνθήκη της Βιέννης 1980 ακυρότητα οποιασδήποτε διεθνούς συμφωνίας που προβλέπει τέτοια παραβίαση και β) τη δημιουργία πόλωσης μεταξύ των περιφερειών που απαρτίζουν το κράτος και τη δημιουργία κινδύνου αντιπαλότητας και προώθησης θεμάτων σε κάθε περιφέρεια πάνω σε εθνικιστικά κριτήρια μάλλον παρά κριτήρια που εξυπηρετούν το κράτος σαν σύνολο με αποτέλεσμα να δημιουργούνται διαχωριστικές παρά ενοποιητικές τάσεις, οι οποίες να διασπούν και ακόμη να ανεξαρτητοποιούν τις περιφέρειες. Αυτά τα αρνητικά στοιχεία εντείνονται αν οι περιφέρειες είναι δυο όπως συνέβη με τη Τσεχοσλοβακία, η οποία τελικά χωρίστηκε σε δυο ανεξάρτητα κράτη έστω και αν δεν υπήρχαν τα επιπρόσθετα προβλήματα αναγκαστικού φυλετικού διαχωρισμού και αποκλεισμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε οποιαδήποτε περιοχή. Εξάλλου η σύνθεση ενός ομόσπονδου κράτους με δυο μόνο ισότιμες περιοχές αποτελεί από μόνο του πρόβλημα λόγω της δυνατότητας κάθε περιφέρειας, ανεξάρτητα αν ο πληθυσμός της αποτελεί μειοψηφία στο σύνολο του κράτος, να μπλοκάρει από μόνη της τις αποφάσεις της κεντρικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης.
Στην Κύπρο το προτεινόμενο ομοσπονδιακό κράτος θα απαρτίζεται (όπως ο όρος διζωνική εξυπακούει) από δυο μόνο περιφέρειες και θα κυβερνώνται από τις δυο κοινότητες Ε/Κ και Τ/Κ αντιστοίχως. Τέτοιο πολιτειακό κατασκεύασμα δεν υπήρξε ούτε αναμένεται να υπάρξει άλλο ποτέ σε όλο τον κόσμο. Για να επιτευχθεί δε αυτό απαιτείται α) δημιουργία περιοχών βάσει κοινοτικών διακρίσεων και β) αποκλεισμός των πολιτικών δικαιωμάτων κάθε κοινότητας στην περιοχή που θα διοικείται από την άλλη κοινότητα. Βέβαια οι Τούρκοι ζητούν επιπρόσθετα να αποκλεισθούν τα δικαιώματα εγκατάστασης, και περιουσίας σε κάθε περιοχή σε σχέση με την κοινότητα της άλλης περιοχής. Και τούτο διότι για την εξασφάλιση της δικοινοτικής μορφής της λύσης που θα συνεπάγεται διοίκηση της μιας από τις δυο περιοχές από τους Τ/Κ επιδιώκεται η πλειοψηφία των κατοίκων και της ακίνητης ιδιοκτησίας να είναι Τ/Κ πάνω σε μόνιμη βάση. Ουσιαστικά οι Τούρκοι επιδιώκουν ένα εθνικό ξεκαθάρισμα στην περιοχή που θα διοικούν για να διαιωνίσουν την τουρκοποίηση της περιοχής αυτής ως πρόδρομο ανεξαρτητοποίησής τους ως κρατικής οντότητας για να μην πω και τουρκοποίηση της υπόλοιπης Κύπρου. Αυτό επιδιώκουν με μια δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία στο στάδιο αυτό.
Με τα δεδομένα λοιπόν της Κύπρου η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία θα πάσχει από τα εξής σοβαρά προβλήματα: θα διαχωρίζεται το κράτος σε δυο περιοχές Ε/Κ και Τ/Κ που η κοινοτική διακυβέρνησή τους θα καταστήσει την Τ/Κ περιφέρεια ουσιαστικά ανεξέλεγκτη. Και τούτο λόγω α) της διαχρονικής πολιτικής της Τουρκίας για ανεξαρτησία της Τ/Κ περιοχής, β) της άρνησης της Τ/Κ πλευράς να υπαχθεί σε μια κεντρική κυβέρνηση με ευρείες εξουσίες σε ολόκληρο το ομοσπονδιακό κράτος και γ) την απαίτηση της Τουρκικής πλευράς για λήψη των αποφάσεων της κεντρικής κυβέρνησης σε σχέση με όλα τα θέματα με τη σύμφωνη γνώμη της Τ/Κ περιφέρειας. Συνέπεια αυτή της κατάστασης είναι ότι α) οι έποικοι θα πολλαπλασιάζονται και νόμιμα και απεριόριστα λόγω του ελέγχου των βορείων συνόρων της Κύπρου από μία ανεξέλεγκτη Τ/Κ διοίκηση υποταγμένη στην Τουρκία, β) οι Ε/Κ θα στερούνται βασικών δικαιωμάτων στην Τ/Κ περιφέρεια και γ) θα καταλήξουμε σε νομιμοποίηση ουσιαστικής διχοτόμησης που θα οδηγήσει τελικά σε ένα ανεξάρτητο Τ/Κ κράτος που πολύ ευκολότερα παρά τώρα θα τύχει διεθνούς αναγνώρισης.
Το σχέδιο Ανάν που διευκόλυνε τα Τουρκικά σχέδια και διέλυε την Κυπριακή Δημοκρατία συντάχθηκε από την ομάδα των συνεργατών του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών. Στην ομάδα αυτή πρωταρχικό ρόλο διαδραμάτισε ως νομικός σύμβουλος για το σχέδιο ο Ελβετός Didier Pfirter. Σε ένα άρθρο που δημοσίευσε το 2007 προ τιμή του φίλου του επίσης Ελβετού Προέδρου, τότε, του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κου Wildhaber παραδόξως, καταδικάζει το γεωγραφικό διαχωρισμό ξεχωριστών εθνικών ομάδων λέγοντας τα εξής:
«Από πλευράς ανθρωπίνων δικαιωμάτων ο γεωγραφικός διαχωρισμός δυο ξεχωριστών εθνικών ομάδων είναι εξαιρετικά προβληματικό εγχείρημα που δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς επέμβαση με πολύ οδυνηρούς και δραστικούς τρόπους με τις ζωές και τα ανθρώπινα δικαιώματα του επηρεαζόμενου λαού. Οποτεδήποτε αυτό συνέβηκε οι ζωές των θυμάτων κατεστράφησαν σε ουσιαστικό βαθμό και μόνο τα παιδιά τους ή άλλοι απόγονοι τους μπόρεσαν λίγο πολύ να αναπτύξουν ρίζες κάπου αλλού. Κάτω από ομαλές συνθήκες φαίνεται κυριολεκτικά αδύνατο να βρεθεί ένα νόμιμο δημόσιο συμφέρον που θα ήταν αρκετά ισχυρό για να δικαιολογήσει μια τέτοια δραστική επέμβαση στα ανθρώπινα δικαιώματα.»
Βεβαια στη συνέχεια ο κ. Pfirter προσπαθεί να δικαιολογήσει το ρόλο του στο σχέδιο Ανάν που κατέληξε στην υιοθέτηση ενός τέτοιου γεωγραφικού φυλετικού διαχωρισμού και παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων λέγοντας ότι βρήκε την κατάσταση στην Κύπρο με προϋπάρχοντα γεωγραφικό διαχωρισμό των δυο κοινοτήτων που ήταν αποτέλεσμα βίας και παραβίαζε ήδη τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο και γι’ αυτό προσπάθησε όσο ήταν δυνατό να συμβιβάσει μέσα στο σχέδιο τα ασυμβίβαστα.
Υπενθυμίζω πάλιν εδώ την κατάρρευση της διζωνικής ομοσπονδίας της Τσεχοσλοβακίας που ήταν διαμελισμένη σε δυο περιφέρειες που κατοικούντο από Τσέχους και Σλοβάκους αντιστοίχως. Η κατάρρευση επήλθε μόλις έφυγε το κομμουνιστικό σύστημα που επιβαλλόταν από τη Σοβιετική Ένωση δια της βίας και επενεργούσε σαν ενοποιητικό στοιχείο. Σημειώνω εδώ ότι μετά την απελευθέρωση της από το κομμουνιστικό καθεστώς και παρόλο που τα ανθρώπινα δικαιώματα όπως της ελεύθερης εγκατάστασης, ιδιοκτησίας και πολιτικών δικαιωμάτων ήταν κατοχυρωμένα βάσει τη Ευρωπαϊκής σύμβασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων την οποία η Τσεχοσλοβακία επικύρωσε, η κατάρρευση του ομόσπονδου κράτους δεν αποφεύχθηκε. Και τουτο οφειλόταν απλώς στη διπεριφερειακή φύση του κράτους και στο γεωγραφικό de facto διαχωρισμό των δυο εθνικών ομάδων. De facto γεωγραφικός διαχωρισμός εθνικών ομάδων υπάρχει και στο Βέλγιο που γιαυτό και μόνο τον λόγο κινδυνεύει να διαλυθεί. Η χώρα αυτή είναι μεν ομόσπονδο κράτος άλλα παρά την εκ των πραγμάτων διαίρεση σε περιφέρειες που κατοικούνται από διαφορετικές εθνικές κοινότητες το Σύνταγμα διασφαλίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα χωρίς φυλετικές διακρίσεις όπως ορισμένοι στην Κύπρο εκ του πονηρού διατείνονται. Στο Βέλγιο υπάρχει ελευθερία εγκατάστασης και ιδιοκτησίας όλων των Βέλγων σε ολόκληρη την επικράτεια της χώρας.
Χρήσιμη είναι και η αναφορά στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Το πρόβλημα είναι γνωστό. Υποτίθεται ότι δόθηκε λύση σ’ αυτό με τη συμφωνία Dayton στις Η.Π.Α. Η λύση στηριζόταν και προέβλεπε διαχωρισμό και ξεχωριστά δικαιώματα των τριών εθνικών ομάδων του πληθυσμού δηλ. των Σέρβων, των Βοσνίων και των Κροατών. Κατοχύρωνε συνεταιρική και εκ περιτροπής διακυβέρνηση της χώρας με βάση εθνικιστικά και φυλετικά κριτήρια. Μέχρι σήμερα η λύση αυτή δεν λειτουργεί. Διατηρείται επιφανειακά και τυπικά λόγω της παραμονής των ευρωπαϊκών στρατευμάτων που βρίσκονται εκεί για την υλοποίηση της λύσης. Η ένταση υπάρχει, η δυσλειτουργία συνεχίζεται και μόλις φύγουν τα στρατεύματα αναμένεται ότι το όλο πολιτειακό κατασκεύασμα θα καταρρεύσει. Εδώ αξίζει να αναφέρουμε τι έγραψε η νομικός σύμβουλος Gro Nystuen που έλαβε μέρος στις σχετικές διαπραγματεύσεις στο Dayton για την εν λόγω λύση. Επαναλαμβάνω επί λέξει το σχετικό κείμενο της με δική μου μετάφραση από τα αγγλικά.
«Στις διαπραγματεύσεις αναφορικά με τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, οι υπεύθυνοι-μεσολαβητές είχαν την τάση να θεωρούν τις προοπτικές κατάληξης σε μια πολιτική διευθέτηση, τόσο σημαντικές που μια ενδελεχής νομική ανάλυση των πτυχών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στα Συντάγματα της χώρας αυτής δεν διεξάχθηκε. Κατά το χρόνο των διαπραγματεύσεων, ειδικότερα λόγω της αποτυχίας της διευθέτησης 18 μήνες προηγουμένως, θεωρήθηκε ως πολύ επικίνδυνο να εγερθούν ανησυχίες σχετικά με την εθνικιστική διάκριση που θα συμπεριλαμβανόταν στο συνταγματικό σύστημα. Υπήρχε ο φόβος ότι αυτό από μόνο του θα μπορούσε να καταστρέψει τις προοπτικές για μια συμφωνία. Βλέποντας όμως πίσω και σαν ένα μάθημα που πήραμε φαίνεται ξεκάθαρα ότι θα ήταν καλύτερη λύση να ακολουθήσουμε τις παραμέτρους του διεθνούς δικαίου κάνοντας την εθνικιστική ισορροπία του συστήματος προσωρινή. Αυτό θα επέτρεπε μια πολιτική εξέλιξη στη Βοσνία που τελικά θα μπορούσε να κατευθυνθεί προς μια πολιτική ενοποίηση παρά όπως αποδείχθηκε ένα τσιμέντωμα της αρχικής πολιτικής της διάσπασης και αποσύνθεσης.»
Και συνεχίζει η εν λόγω νομικός:
«Η απροθυμία να εξεταστούν αυτά τα θέματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε σχέση με την συμφωνία ειρήνης του Dayton είχε σαν αποτέλεσμα ένα νομικό πλαίσιο που είναι ασυμβίβαστο με το διεθνές δίκαιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και που πράγματι κατακρίθηκε γι’ αυτό το λόγο. Αλλά ακόμη πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι είχε σαν αποτέλεσμα ένα πλαίσιο που εμποδίζει μια πολιτική εξέλιξη προς τη κατεύθυνση ενός γνήσιου πολυεθνικού συστήματος, το συνταγματικό σύστημα διασφαλίζει ότι η προσήλωση στην εθνικότητα θα παραμείνει ουσιαστικό στοιχείο για κάθε πρόσωπο και για κάθε πολιτικό κόμμα στη Βοσνία στο προβλεπτό μέλλον. Η προσήλωση στην εθνικότητα θα είναι η κινητήριος δύναμη πίσω από τα πολιτικά επιχειρήματα για σχεδόν κάθε πολιτικό θέμα. Η συνεχής διάσπαση θα επικρατεί.
Το συμπέρασμα αυτού του βιβλίου» καταλήγει η εν λόγω συγγραφεύς «είναι συνεπώς ότι είναι καλύτερα να τυγχάνουν χειρισμού τα ενδεχόμενα προβλήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε διαπραγματεύσεις για την ειρήνη μάλλον παρά να αγνοούνται. Έστω και αν ακόμη είναι δελεαστικό βραχυπρόθεσμα να παραγνωρίζονται ενδεχόμενα επίμαχα ζητήματα σχετιζόμενα με ανθρώπινα δικαιώματα, υπάρχει μεγαλύτερη ελπίδα επίτευξης πλήρους εφαρμογής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μακροπρόθεσμα αν τα θέματα αυτά τυγχάνουν χειρισμού με ανοικτό και συστηματικό τρόπο. Επίσης είναι προτιμότερο να καταλήγεις σε συμφωνίες που περιέχουν προσωρινές επεμβάσεις σε ανθρώπινα δικαιώματα μάλλον παρά να συμφωνείς σε διευθετήσεις στις οποίες αυτά τα θέματα δεν έτυχαν προσοχής και συνεπώς συνιστούν μόνιμες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως έγινε με τη συμφωνία Dayton».
Είναι για αυτό που πρέπει να προτάξουμε επιτέλους τις αρχές της Ε.Ε. όπου ανήκει και η Κύπρος δηλαδή την ελευθερία, τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου προς όφελος όλων των κατοίκων της Κύπρου. Μόνο με βάση τις αρχές αυτές μπορεί να υπάρξει ένα ενωμένο κυπριακό κράτος όπου όλοι οι κάτοικοι θα απολαμβάνουν τα ίδια ανθρώπινα δικαιώματα ανεξάρτητα με την περιοχή που εισέρχονται και ανεξάρτητα από την εθνική τους καταγωγή. Αν οι αρχές αυτές θα υιοθετηθούν θα έχουν σαν αποτέλεσμα να φέρουν μαζί όλες τις εθνικές κοινότητες για να συνεργαστούν για το κοινό συμφέρον της Κύπρου αντί να ανταγωνίζεται η μια την άλλη και να κατευθύνονται από εθνικά ελατήρια ή φιλοδοξίες. Αυτό είναι που ισχύει σε όλα τα δημοκρατικά κράτη. Επίσης μόνο με βάση τις αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ανάφερα θα αποφευχθεί ο πολλαπλασιασμός των εποίκων και η διχοτόμηση πάνω σε νόμιμη μόνιμη βάση.
Βέβαια υπάρχει και το επιχείρημα: είναι τώρα πια δυνατόν να αλλάξει η πολιτική μας ηγεσία κατεύθυνση και να ζητά την εφαρμογή των εν λόγω αρχών; Eίναι γεγονός ότι το δικοινοτικό ομόσπονδο κράτος με γεωγραφικό διαχωρισμό έγινε αποδεκτό για πρώτη φορά στις 12 Φεβρουαρίου 1977 από τον τότε Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπο Μακάριο σε μια συμφωνία του με τον Τ/Κ Ραούφ Ντενκτάς και έκτοτε μέχρι σήμερα επαναλαμβάνεται η αποδοχή της συμφωνίας αυτής από τον εκάστοτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας παρά το γεγονός ότι μεσολάβησαν τέτοια γεγονότα που άλλαζαν τις προϋποθέσεις της συμφωνίας και επέβαλλαν ριζική αλλαγή της πολιτικής μας. Τα γεγονότα αυτά ήσαν βασικά τα εξής: α) η ανακήρυξη του ψευδοκράτους το 1983 από τους Τ/Κ, β) η έναρξη ισχύος της συνθήκης της Βιέννης του 1980 που προβλέπει για την ακυρότητα διεθνών συμφωνιών που είναι αντίθετες με κανόνες του αναγκαστικού δικαίου όπως εκείνους που είναι ασυμβίβαστοι με τη λύση για την οποία μιλούμε, γ) η καταδίκη της Τουρκίας από το ΕΔΑΔ για συνεχείς και μαζικές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δ) οι προτάσεις των Τ/Κ στις δικοινοτικές συνομιλίες που απομακρύνονταν από την παραδοσιακή έννοια του ομόσπονδου κράτους και στήριζαν μάλλον περισσότερο την έννοια της συνομοσπονδίας, τη συνεργασία δηλαδή δυο ανεξαρτήτων κρατών, ε) η απόρριψη του σχεδίου Ανάν, ο πυρήνας του οποίου ήταν η έννοια της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας και στ) φυσικά η ένταξη μας στην Ε.Ε., η οποία προϋποθέτει και απαιτεί το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που περιλαμβάνουν και την απαγόρευση φυλετικών διακρίσεων. Παράλληλα όμως η λύση της δικοινοτικής ομόσπονδης κυπριακής πολιτείας υιοθετήθηκε, λόγω και της δικής μας πολιτικής στο θέμα αυτό, σε ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και άλλων διεθνών οργανισμών. Δυστυχώς αντί οι πολιτικές μας ηγεσίες να αναπροσαρμόζουν τις επιδιώξεις τους σύμφωνα με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις άλλες αρχές του διεθνούς δικαίου επέμεναν στη λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομόσπονδίας. Παρά την παραχώρηση μάλιστα αυτή οι Τούρκοι για 34 ολόκληρα χρόνια επεδίωκαν ακόμα χειρότερη λύση για την Κύπρο, μια λύση που θα εξυπηρετούσε αποκλειστικά τα συμφέροντα της Τουρκίας.
Έστω και τώρα όμως πιστεύω ότι μεταξύ νομιμοποίησης της διχοτόμησης που όπως εξήγησα προηγουμένως θα επέλθει οπωσδήποτε με την παρούσα πολιτική και της επίκλησης των αρχών της Ε.Ε. δεν βλέπω γιατί οι ξένοι και τα μέλη της Ε.Ε. να μπορούν λογικά να αντιτάξουν την πρώτη πορεία αντί της δεύτερης. Έχω τη γνώμη ότι θα προτιμούσαν να μη δεχτούν ένα κράτος διαμελισμένο βάσει φυλετικών διακρίσεων στους κόλπους τους και μου είναι δύσκολο να φανταστώ ότι η απάντηση τους θα είναι «ξεχάστε τις αρχές που θεμελιώνουν το οικοδόμημα της οικογένειας των κρατών που ανήκετε και προτιμήστε τη διάσπαση της χώρας σας με βάση το φυλετικό διαχωρισμό». Αυτό βέβαια προϋποθέτει και μια από μέρους μας αλλαγή πολιτικής, μια αγωνιστική στρατηγική και πολλές θυσίες.
Οι Τούρκοι θα το δεχτούν; Οι Τούρκοι δέχονται μόνο διαμελιστικά σχέδια. Δεν δέχονται ούτε κράτος ενοποιημένο με βάση αρχές ούτε καν τις αρχές της Ε.Ε. Συνεπώς επειδή οι θέσεις τους είναι αδιάλλακτες και καταστρεπτικές για την πατρίδα μας έχουμε τουλάχιστον υποχρέωση να υπερασπίσουμε τον κυπριακό λαό με ασπίδα τις αρχές της Ε.Ε. Και να προσπαθήσουμε να πείσουμε τους ξένους για την ορθότητα των επιδιώξεων μας αφού τους ενημερώσουμε για τις απαράδεκτες θέσεις των Τούρκων.Η συνεχής δε αρνητική τουρκική στάση σε σχέση μάλιστα με από μέρους μας παραχωρήσεις πέρα ακόμη και από τις αρχές που ανάφερα, που συνεχίζει μέχρι σήμερα δίνει την ευκαιρία στην πολιτική μας ηγεσία να εκθέσει την Τουρκία ως κατέχουσα μια ευρωπαϊκή χώρα για 34 χρόνια ως παραβιάζουσα τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο και ως επιδιώκουσα μια λύση που να διχοτομεί την Κύπρο δίνοντας έτσι σε μας το δικαίωμα να επανέλθουμε στη διεκδίκηση αρχών και αξιών πάνω στις οποίες να στηρίζεται η λύση του προβλήματος μας.

Επιτέλους εκδόθηκε και η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού. Άλλοι την χαρακτηρίζουν χαστούκι στην Τουρκία, άλλη καταπέλτη κατά της Τουρκίας και ο ¨πρόεδρος¨μας τη χαρακτηρίζει ένα ¨ευτυχές γεγονός¨. Μάλιστα! Σε αυτό το σημείο καταντήσαμε να χαρακτηρίζουμε την απόδοση διακαιοσύνης, για τις εν ψυχρώ δολοφονίες από τους μανιασμένους Γκρίζους Λύκους των δύο παλληκαριών μας, ένα απλό γεγονός, και μάλιστα ευτυχές.

Παρατίθεται ολόκληρο το άρθρο για την απόφαση:

¨Το ΕΔΑΔ έκρινε την Τουρκία ένοχη για παραβίαση του άρθρου 2 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα που αφορά το δικαίωμα στη ζωή καθώς και για παραβίαση του άρθρου 2 σε ό,τι αφορά τη μη διεξαγωγή αποτελεσματικής έρευνας για τις συνθήκες θανάτου των Ισαάκ και Σολωμού.

Το Δικαστήριο επεδίκασε 80.000 ευρώ ως αποζημίωση στη χήρα του Ισαάκ, άλλες 35.000 ευρώ στη χήρα του Ισαάκ, τους γονείς του Ισαάκ και στον πατέρα του Σολωμού, ενώ η Αγκυρα θα πρέπει να καταβάλει επίσης το ποσό των 15.000 ευρώ σε κάθε ένα από τα αδέλφια των Ισαάκ και του Σολωμού. Επιπλέον η Τουρκία θα πληρώσει 12.000 ευρώ δικαστικά έξοδα.
Οι προσφυγές κατατέθηκαν από τις οικογένειες των δολοφονηθέντων Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού εναντίον Τουρκίας.
Το ΕΔΑΔ, με προηγούμενη απόφασή του, έκανε αποδεκτή την προσφυγή που καταχωρήθηκε από την οικογένεια του Τάσου Ισαάκ το 1998. Ο Ισαάκ δολοφονήθηκε το 1996 στη νεκρή ζώνη στην περιοχή της Δερύνειας κατά τη διάρκεια αντικατοχικής εκδήλωσης μοτοσικλετιστών.
Το 1999, το ΕΔΑΔ, αποδέχτηκε την προσφυγή της οικογένειας του Σολωμού Σολωμού, ο οποίος δολοφονήθηκε μετά την κηδεία του Τάσου Ισαάκ, όταν άοπλος, προσπάθησε να σκαρφαλώσει στον ιστό της τουρκικής σημαίας στο φυλάκιο των στρατευμάτων κατοχής της Δερύνειας για να την κατεβάσει.
Η προσφυγή των δύο οικογενειών στηρίχθηκε στα άρθρα 2 (δικαίωμα στη ζωή), 8 (δικαίωμα στο σεβασμό της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής) και 14 (απαγόρευση στη διάκριση), της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Οι οικογένειες καταγγέλλουν την παράνομη δολοφονία των συγγενών τους από πράκτορες της τουρκικής Κυβέρνησης και την αδυναμία των τουρκικών Αρχών να διεξάγουν έρευνα για τις δολοφονίες.
Η υπόθεση του Σολωμού στηρίχθηκε επίσης στο άρθρο 1 (υποχρέωση στο σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων) και 3 (απαγόρευση απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχείρισης).¨ (Πηγή: ΚΥΠΕ)

Το άγαλμα φεύγει....

από την ιστοσελίδα Greek Insight.

¨Το πιο φωτογραφημένο, κατά τους «Τimes » του Λονδίνου, άγαλμα στην Κύπρο, το μπρούντζινο άγαλμα του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου του Γ΄ , ύψους 10 μέτρων (φωτογραφία δεξιά), το οποίο επί 21 χρόνια βρίσκεται στο προαύλιο της Αρχιεπισκοπής, στην παλαιά πόλη της Λευκωσίας, πρόκειται να μεταφερθεί στο βουνό. Μεταφέρεται στην περιοχή «Θρονί Κύκκου», όπου βρίσκεται και ο τάφος του Μακαρίου, με απόφαση του σημερινού Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου που επιθυμεί το άγαλμα στο βουνό, στην Ιερά Μονή Κύκκου, για να δένει καλύτερα με το περιβάλλον και για να αποδοθεί ο σεβασμός που αξίζει στον πρώτο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η απόφαση για τη μεταφορά του γιγαντιαίου αγάλματος αποδείχθηκε δύσκολη υπόθεση, αφού πρώτον αντιδρά η αδελφή του Μακαρίου κυρία Μαρία Χατζηκλεάνθους, φανατικοί μακαριακοί και οι ιδιοκτήτες τουριστικών ειδών στην περιοχή. Η κυβέρνηση του κ. Δ.Χριστόφια παραμένει αμέτοχη σε όλη αυτή τη διαδικασία, υποστηρίζει ότι πρόκειται για θέμα της Εκκλησίας και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Στ.Στεφάνου σημειώνει ότι «το όλο θέμα χρήζει δέοντος σεβασμού». Οι «Τimes » του Λονδίνου σε ανταπόκρισή τους από τη Λευκωσία αποκαλούν το γιγαντιαίο άγαλμα «Βig Μac » (προφανώς όχι από το γνωστό χάμπουργκερ, αλλά από το «Μεγάλος Μακάριος» ), το παρουσιάζουν περίπου ως την ταυτότητα της Λευκωσίας, όπως είναι ο Πύργος του Άιφελ στο Παρίσι, ή το μνημείο του Νέλσωνος στο Λονδίνο και σημειώνουν ότι αυτό εξορίζεται στο βουνό. Προβάλλει τις αντιρρήσεις του γλύπτη κ. Ν.Κοτζιαμάνη για το πόσο δύσκολα μπορεί να μεταφερθεί στο βουνό ένα τόσο μεγάλο και βαρύ άγαλμα, αλλά και τις διαμαρτυρίες κατοίκων της Λευκωσίας, σύμφωνα με τις οποίες το άγαλμα είναι τόσο μεγάλο που «βγάζει μάτι» λέγοντας ότι θα ήταν καλύτερα να εγκατασταθεί στην ύπαιθρο, στην ορεινή περιοχή της Ιεράς Μονής Κύκκου: «Κανείς δεν πρόκειται να το δει και να το φωτογραφίσει στα βουνά» αντιλέγουν οι τουρίστες. Σύμφωνα με την εφημερίδα το γιγαντιαίο άγαλμα πρόκειται να μεταφερθεί τον Αύγουστο και στη θέση του θα τοποθετηθεί ένα μικρότερο μαρμάρινο άγαλμα του Μακαρίου.¨

Επιτέλους φεύγει και το άγαλμα από κει. Και ας διαμαρτύρονται οι συμφεροντολόγοι καταστηματάρχες της περιοχής γύρω από την Αρχιεπισκοπή που εισέπραξαν πολλές χιλιάδες λίρες (και τώρα ευρώ) από τους τουρίστες που πήγαιναν εκεί.

Τα κροκοδείλια δάκρυα διαμαρτυρίας δεν είναι απειδή αγαπούσαν τον Μακάριο ή επειδή τους άρεσε το άγαλμα. Θέλουν το άγαλμα εκεί για να μπορούν να απομυζούν τον κόσμο που επισκέπεται το χώρο.

Εγινε όμως η αρχή με τον νυν Αρχιεπίσκοπο να απομακρύνει ένα έκτρωμα από το χώρο της Αρχιεπισκοπής, αφού αυτό το γιγάντιο άγαλμα μόνο οικείο δεν ήταν με το χώρο εκεί. Ηταν τελείως ξένο και δεν ταίριαζε.... Και εξάλλου ήταν το άγαλμα ενός ατόμου που πρόδωσε ένα ολόκληρο επικό Αγώνα, πρόδωσε τις θυσίες και τους αγώνες τόσων ηρωϊκών παλληκαριών, που - εν πάση περιπτώσει- δεν πέθαναν ούτε για ¨ανεξαρτησία¨ αλλά ούτε και για ¨την ελληνοτουρκική φιλία¨ ή για τις ¨καλές σχέσεις Ε/κ και Τ/κ¨ (όπως κάποιοι τελευταίως διατείνονται!!)

Η ιδιάζουσα περίπτωση της γενιάς του ¨Δεν Ξεχνώ¨

Αναδημοσίευση από το μηνιαίο περιοδικό "Άποψη"
Καμιά γενιά στην Κύπρο δεν είναι ίδια με την προηγούμενη ή την επόμενη. Είναι τόσο πολυκύμαντη η ιστορία της Κύπρου ώστε σχεδόν η κάθε γενιά να μεγαλώνει κάτω από τελείως διαφορετικές συνθήκες από την προηγούμενη μειώνοντας έτσι τις ελπίδες για πολλούς κοινούς κώδικες. Υπήρξε, για παράδειγμα, η γενιά που έζησε τη μετάβαση από την Τουρκοκρατία στην Αγγλοκρατία. Αυτή ήταν η γενιά που καλωσόρισε με ελπίδες τους νέους κατακτητές προσβλέποντας στην Ένωση με την Ελλάδα. Υπήρξε η γενιά των Οκτωβριανών και της Παλμεροκρατίας, η οποία στερήθηκε τα οικογενειακά παραδοσιακά γεύματα της Κυριακής γιατί οποιαδήποτε συγκέντρωση πέραν των τριών ατόμων ήταν ύποπτη και απαγορευμένη από τους Άγγλους. Υπήρξε η γενιά που μεγάλωνε στα χρόνια του αγώνα της ΕΟΚΑ, σε κλίμα εθνικής παλιγγενεσίας. Εν μέρει, από τις τυχερότερες γενιές σύγχρονων Ελλήνων. Υπήρξε και η γενιά της Ανεξαρτησίας, χρόνια στα οποία, φυσικά, πρωταγωνίστρια ήταν όχι η ίδια η γενιά αλλά η μέλισσα που τσιμπούσε το -τραγικά και αιώνια – παχύ μας δέρμα. Υπήρξε και η γενιά των παιδιών του 1974, ταλαιπωρημένη γενιά.
Τέλος, υπάρχουμε εμείς, η μεταπολεμική γενιά, η γενιά του δεν ξεχνώ. Πρόκειται για μια γενιά που γεννήθηκε και μεγάλωσε στα πραγματικά δύσκολα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, κουβαλώντας μέσα της τον βουβό πόνο των ενηλίκων γύρω της που έζησαν μια καταστροφή στην ολότητά της. Μια γενιά που δεν έχει μνήμες από την παλιά, καλή, κακή ή μέτρια συμβίωση και που γνώρισε τους Τούρκους μόνο από φωτογραφίες που σχετίζονταν με την εισβολή. Μια γενιά της οποίας η όλη εκπαίδευση κινήθηκε γύρω από τον άξονα του δεν ξεχνώ και που κατηγορήθηκε συχνά – πυκνά από γονείς και δασκάλους για αδιαφορία, αλλά ίσως –τελικά- να μην αδιαφόρησε.
Αυτή η γενιά βρίσκεται τώρα στο άνθος της ηλικίας της, στο απώγειο της παραγωγικότητας και δημιουργικότητας της. Είναι μια γενιά με απαιτήσεις, όχι μόνο γιατί σε συντριπτικά ποσοστά βγήκε έξω, μορφώθηκε και επέστρεψε οικειοθελώς και με τρομερό δυναμισμό για να κάνει πράξεις αλλά και για έναν ακόμα βασικότατο λόγο. Η γενιά του δεν ξεχνώ είναι εδώ και πάρα πολλούς αιώνες η μόνη γενιά Ελλήνων στην Κύπρο που μεγάλωσε χωρίς να την ορίζουν κατακτητές, χωρίς έλεγχο στα σχολεία, χωρίς φόρους υποτελείας, χωρίς κέρφιου, χωρίς κρατητήρια και βασανιστήρια. Και η ειδοποιός διαφορά της από τη γενιά της Ανεξαρτησίας: χωρίς συγκρούσεις, μάχες και βομβαρδισμούς. Η γενιά του δεν ξεχνώ μεγάλωσε μεν πολιορκημένη, περικυκλωμένη από οδοφράγματα, αλλά ελεύθερη. Είναι μια γενιά που, ακριβώς επειδή δεν μεγάλωσε δούλη, δεν ξέρει να σκύβει το κεφάλι. Μεγάλωσε σε μια δημοκρατία όπου ο κάθε άνθρωπος είχε μια ψήφο και αυτό θα είναι το μέτρο σύγκρισης της. Δεν είναι όμοια ή εξίσου απεγνωσμένη με τη γενιά που για να ξεφύγει από την Αγγλοκρατία αναγκάστηκε να δεχθεί βραχύβιες πλασματικές ανεξαρτησίες που της προσφέρθηκαν και άλλα δαιμόνια.
Προκύπτει όμως τώρα ολοένα και πιο έντονο το εξής οξύμωρον: αφού δίδαξαν με περισσή επιμονή σε αυτή τη γενιά να μην ξεχνά, της ζητούν τώρα, χωρίς επιλογή, να ξεχάσει. Να ξεχάσει όχι μόνο τα εμφανή αλλά και την Ελευθερία σαν ιδέα, και τη Δικαιοσύνη που διδάχθηκε, και τη Δημοκρατία που έζησε.
Τώρα καλούμαστε να σχίσουμε – άλλη μια φορά, άλλη μια γενιά, άλλη μια ιδέα – τα παλιά μας τετράδια. Αυτά που έφεραν στο εξώφυλλο αχνές τις φωτογραφίες από τα κατεχόμενα αλλά ηχηρό το σύνθημα δεν ξεχνώ. Ευτυχώς, τουλάχιστον, που ο Μόντης μετακόμισε ήδη στους στίχους του και δεν θα μας δει να μένουμε για δεύτερη φορά χωρίς εσωτερικό προσανατολισμό.
Το πρόβλημα που δημιουργεί η εγκατάλειψη αυτού του συνθήματος δεν είναι μόνο προσωπικό και υπαρξιακό για πολλούς από μας –τους έχοντες την κατάρα να σκέπτονται, να πιστεύουν και να ενθυμούνται. Είναι και κοινωνικό, είναι και πολιτικό και είναι, σαφέστατα και κατά βάση, εθνικό. Η κατά παραγγελία μνήμη και λήθη θα οδηγήσει στην ‘αμοιβαδοποίησή’ μας σε εθνικό, πολιτικό, κοινωνικό και προσωπικό επίπεδο και αυτή θα μας σύρει εν τέλει στην ανυπαρξία – σε κάθε επίπεδο.
Είμαστε, λοιπόν, μια γενιά που χάριν του (συμ)βιώσιμου πρέπει είτε –εξάπαντος και γρήγορα – να συμβιβαστεί ή να περιθωριοποιηθεί. Μπορεί όμως η γενιά αυτή να συμβιβαστεί και να προετοιμαστεί ταχύτατα – μέχρι το τέλος του χρόνου, λένε οι διαδόσεις – για την καινούργια επιβαλλόμενη πραγματικότητα; Έχει, από την άλλη, η Κύπρος των εξακοσίων χιλιάδων, με τον γηράσκοντα, θνησιγενή πληθυσμό της, την πολυτέλεια να περιθωριοποιήσει και να θυσιάσει τη γενιά αυτή;
Γενιά που η ύπαρξη της, όπως και το σύνθημα που την ορίζει, σχεδιάστηκε για να εξυπηρετεί ψηφοθηρικούς σκοπούς. Για να ανεβάζει κυβερνήσεις που ρητόρευαν από μπαλκόνια για την επιστροφή όλων των προσφύγων και ευαγγέλλονταν – εντός – τη Μνήμη ενώ εν χορώ και μέσα από τα δόντια τους έψαλλαν σιγανά αλλά επίμονα – πάντα εκτός – τη Λήθη.
Θα είμαστε εμείς, η γενιά του δεν ξεχνώ, η γενιά που την χρησιμοποίησαν και τώρα θα την περιθωριοποιήσουν ή θα γίνουμε η γενιά που θα πάρει την κατάσταση στα χέρια της;

Το "δημοκρατικό" παρακράτος Χριστόφια ξανακτυπά...

Δυστυχώς αγαπητοί φίλοι αυτοί οι οποίοι κόπτονταν ότι είναι οι δημοκρατικοί και κατηγορούσαν όλους εμάς ως φασίστες και όλα τα υπόλοιπα ¨κοσμητικά¨επίθετα, έρχονται σήμερα (βασικά από την επομένη της εκλογής τους στον θώκο της ¨Κυπριακής Δημοκρατίας¨) και λειτουργούν άκρως φασιστικά και ετσιθελικά. Βασική τους αρχή είναι ότι ¨όποιος δεν συμφωνεί μαζί μας φιμώνεται¨. Αυτό προσπάθησαν να κάνουν με την εφημερίδα ¨Ενωσις¨, αυτό προσπάθησαν να κάνουν με τους φοιτητές του ΕΦΑΕΦΠ (Ενιαίος Φορέας Αυτόνομων Ενωτικών Φοιτητικών Παρατάξεων), αυτό προσπάθησαν να κάνουν με τους μαθητές της ΕΦΕΝ (Εθνική Φωνή Ελληνοψύχων Νέων) αλλά οι προσπάθειες τους ήταν άκαρπες. Χαρακτήρισαν μειψηφίες αυτούς που πήγαν να διαμαρτυρηθούν στις κατοχικές αγγλικές βάσεις για τη στρατηγική Συμφωνία Τουρκίας-Βρεττανίας, χαρακτήρισαν φασίστες, ακροδεξιούς, εθνικιστές και τραμπούκους τους μαθητές που πήγαν να διαμαρτυρηθούν, να διαδηλώσουν ενάντια στην κατοχή, με μοναδικό αίτημα την απομάκρυνση από τη λύση Ομοσπονδίας και την αναζήτηση λύσης με ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ.

Τώρα έρχεται και το νέο κτύπημα από την ¨δημοκρατική¨, ¨ενωτική¨κυβέρνηση Χριστόφια. Προσπαθούν να φιμώσουν τον ιστοχώρο http://cyprus.novopress.info γιατί απλά και μόνο διαφωνεί μαζί τους και τους τα ¨χώνει¨κανονικά.

Αλλά να ξέρει ο φίλτατος σύντροφος ότι όσα έχει να περάσει είναι ακόμη πίσω. Ιδίως το καλοκαιράκι που θα είμαστε Κύπρο πόσο εφικτή είναι η (διά)λυση που θέλει.

Χριστόφια και οι λοιποί προδότες (ναιναίκοι και τσογλάνια τον Αμερικανοτουρκοβρεττανών) θα μας βρείτε μπροστά σας γιατί πολύ απλά:

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ!!!

Παραμονή εποίκων: μία μάστιγα που παραμονεύει;

Σαν αρχή κάνουμε με απόσπασμα από ένα άρθρο του καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Νεοκλή Σαρρή...

«Ούτε ένα ρουθούνι εποίκου. Αυτή η χολέρα θα καταστρέψει την Κύπρο. Έστω και ένας έποικος να παραμείνει, αυτό σημαίνει νομιμοποίηση του εγκλήματος της τουρκικής εισβολής, αναγνώρισης του ψευδοκράτους και άνοιγμα κερκόπορτας για την καταστροφή της Κύπρου, διά της υπογραφής μας. Ποιος είναι έτοιμος να δικαιώσει το έγκλημα;»

Και όλα αυτά τη στιγμή που δημόσια πλέον, ο πρόεδρος Χριστόφιας δηλώνει ότι έχει αποδεχθεί την παραμονή τουλάχιστον 50 χιλιάδων (μάλιστα! καλά διαβάζετε) εποίκων στο νησί σε περίπτωση λύσης.

Θυμόμαστε τα λόγια του αείμνηστου Εθνάρχου Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Α΄ ο οποίος έλεγε ότι ¨η ομοσπονδία θα φέρει εποίκους που θα κλέβουν και θα σκοτώνουν¨. Δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που να αμφιβάλει, εξάλλου τόσα χρόνια είδαμε πόσες δολοφονίες Ε/κ εγκλωβισμένων στην Καρπασία έχουν διαπράξει.

Γι αυτό είναι πολύ μεγάλο ολίσθημα του ¨προέδρου¨, όχι μόνο βέβαια ότι δέκτηκε τις 50 χιλιάδες εποίκους, αλλά ακόμη ότι κάθεται και συζητά με το πιόνι του τουρκικού στρατού (τον κατά τα άλλα ¨σύντροφό του¨) τον Ταλάτ για να λύσουν το κυπριακό με ομοσπονδία, που θα μας οδηγήσει στη διχοτόμηση, η οποία ήταν η πάγια στρατηγική γραμμή της Τουρκίας για την Κύπρο. Διχοτόμηση και εσαεί κυριαρχία στο νησί.

Πικρές αλήθειες και η ουσία στο Κυπριακό

Στην ευημερούσα οικονομικά Κύπρο του σήμερα (που τελικά…, ελέω της διεθνούς οικονομικής κρίσης που παρασύρει τα πάντα στο διάβα της, η οικονομική άνθηση έχει φτάσει κι αυτή στο τέλος της), τα συμπτώματα της γενικής παρακμής είναι τέτοια, που δεν μας αφήνουν να ατενίζουμε το μέλλον με αισιοδοξία. Ο γράφων (όπως και πολλοί άλλοι που φέρουν την ταμπέλα του “κινδυνολόγου”) έχει πολλές φορές στο παρελθόν αναφερθεί στα απίστευτα που βλέπουμε να συμβαίνουν στις μέρες μας, που ορισμένες φορές σπέρνουν τόση απογοήτευση, που κάνουν την αντίσταση να φαίνεται μάταια. Κάτι που είναι καλοδεχούμενο (σίγουρα αυτός είναι ο στόχος), από αυτούς που θέλουν να μεθοδεύσουν την πλύση εγκεφάλου των πολιτών, να επιβάλουν τελικά τη δική τους θέληση, και να ολοκληρώσουν το έργο τους, που δεν είναι άλλο από την καταστροφή της Κύπρου. Δεν είναι καθόλου υπερβολή, να πούμε ότι τα γερά θεμέλια που κράτησαν, μέχρι τώρα όρθιο τον Ελληνισμό στην Κύπρο, έχουν αρχίσει να κλονίζονται. Παρακολουθώντας κανείς τις ειδήσεις, σχηματίζει την εντύπωση ότι βρισκόμαστε στο τελευταίο στάδιο της αποσύνθεσης. Ο εξευτελισμός του πήγαινε-έλα στα κατεχόμενα, συνεχίζεται, και υποβοηθείται μάλιστα, με το άνοιγμα κι άλλων οδοφραγμάτων. Από το ξεκίνημα του, το 2003, δικαίως χαρακτηρίζεται ως η γάγγραινα που απειλεί, σαν ένας νέος Αττίλας, την πατρίδα μας. Ο ρατσισμός έχει πλέον κάνει την εμφάνισή του, με τα υπερπρονόμια των Tουρκοκυπρίων να εξεγείρουν καθημερινά τα αισθήματα των πολιτών. Ο σύγχρονος φόρος υποτελείας που όλοι πληρώνουμε στην «Ευρωπαϊκή Κύπρο», για να ενισχύσουμε Tουρκοκύπριους και έποικους, αυξάνεται μέρα με την ημέρα, με τους κομματάρχες να κωφεύουν στις φωνές διαμαρτυρίας. Τα δείπνα και οι εναγκαλισμοί των ηγετών, με τους εγκάθετους της Τουρκίας στις δύο πλευρές των πάλαι ποτέ οδοφραγμάτων, δίνουν και παίρνουν. Η συμφιλίωση με την κατοχή, είναι μια νέα πραγματικότητα, το δηλητήριο της οποίας, φυτεύουν με δόσεις στα μυαλά μας, ηγέτες που ψηφίζουμε (βασικό κομμάτι της πλύσης εγκεφάλου αυτό). Στα απίστευτα που συμβαίνουν, δεν μπορούμε να μην συμπεριλάβουμε και την αυξητική τάση των λαθρομεταναστών, που διοχετεύονται στις ελεύθερες περιοχές από το ψευδοκράτος, οι οποίοι μαζί με τους Τούρκους έποικους και τους νόμιμους ξένους, σε λίγα χρόνια, θα μας καταστήσουν μειοψηφία στην ίδια μας την πατρίδα. Τα επιδόματα, που δίδονται απλόχερα στον κάθε κατατρεγμένο αλλοδαπό, φαίνεται ότι άρχισαν να δρουν σαν μαγνήτης. Μπορούμε κάλλιστα να χαρακτηριστούμε, ως ο παράδεισος των αιτητών ασύλου, αφού τα ποσά που προσφέρονται, είναι πολύ μεγαλύτερα από τους μισθούς και τις συντάξεις των αυτοχθόνων.

Να πούμε για τα χάλια της παιδείας μας; Για τις προθέσεις της νέας κυβέρνησης, να προσθέσει την διδασκαλία της Διζωνικής Δικοινοτικής στη διδακτέα ύλη; Δεν νομίζω να υπάρχει παγκόσμιο προηγούμενο. Η κυβέρνηση Χριστόφια θα είναι η πρώτη που θα διδάξει τους νέους, πως να ανέχονται με δουλοπρέπεια τον ρατσισμό, και πως θα μάθουν να ζουν ως ανδράποδα, με μειωμένα ανθρώπινα δικαιώματα. Να αναφερθούμε στις προσπάθειες της υποβάθμισης της Ελληνικής γλώσσας, και υιοθέτησης της Αγγλικής, με το κόλπο της εισαγωγής στο πανεπιστήμιο Κύπρου με αγγλικό πιστοποιητικό εξετάσεων (”G.C.E.”); Ή για την υποστολή της Ελληνικής σημαίας στο Ρ.Ι.Κ.; Σίγουρα δεν μπορούμε να τα αναφέρουμε όλα. Το σίγουρο είναι ότι η λίστα είναι ατέλειωτη, και ότι όλες οι μεθοδεύσεις έχουν τον ίδιο τελικό στόχο: Μέσω μιας πλύσης εγκεφάλου, και με τακτικές κινήσεις (στην παιδεία, και στο εθνικό θέμα), να πληγούν καίρια, οι αντιστάσεις των Eλλήνων της Κύπρου. Να πειστούν οι πάντες, ότι ο πατριωτισμός είναι κάτι το ξεπερασμένο, είναι συνώνυμος του σωβινισμού, ότι κάθε αντίσταση είναι μάταια, και έτσι καλά κάνουν να προσαρμοστούν, όσο πιο σύντομα γίνεται, “με τα νέα δεδομένα“.
Στο Κυπριακό, μετά τον «νέο άνεμο που έφερε η εκλογή Χριστόφια στην προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας», παρατηρείται μια νέα κινητικότητα. Ο πρόεδρος Χριστόφιας, καταξιωμένος πλέον πολιτικά, από το ύπατο αξίωμα, μπορεί πια να εφαρμόσει την δική του πολιτική, χωρίς να μπορεί να μένει στο απυρόβλητο, επειδή «…άλλος είναι ο πρόεδρος». Νιώθει, και είναι δηλαδή, ισχυρός, όσο ποτέ. Προεκλογικά ένα από τα συνθήματα του ήταν ότι «μπορεί καλύτερα». Μετεκλογικά όμως…, δεν βλέπουμε παρά μόνον ερασιτεχνικούς χειρισμούς. Ξεκίνησε με την γνωστή γενναιοδωρία στο θέμα των εποίκων (αυτή κι αν είναι γκάφα ολκής), και μπήκε στα βαθιά, ενεργώντας με απίστευτη ασέβεια προς την βούληση του 76% στο δημοψήφισμα, διορίζοντας τους πιο φανατικούς υποστηρικτές του σχεδίου Ανάν στις λεγόμενες τεχνικές επιτροπές που εργάζονται για τη λύση του Κυπριακού. Μετά από αυτό, μόνο ως κωμικοτραγική μπορεί να χαρακτηριστεί η θέση, που προβάλλεται για την αντίθεσή του στην επαναφορά του Σχεδίου Ανάν. Τι άραγε να περιμένουμε λοιπόν, μετά από «την πενταετία του σκότους», μετά από τον «απεγκλωβισμό από την στασιμότητα», όπως έλεγαν κάποιοι από τους πολέμιους του Τάσσου Παπαδόπουλου; Τα πρώτα σημάδια πάντως, δεν είναι καλά. Οι πρώτες εκατόν μέρες της διακυβέρνησης, χαρακτηρίζονται από συνεχείς εκπτώσεις στο Κυπριακό. Δεν θα ασχοληθούμε σε βάθος με το περιεχόμενο του κοινού ανακοινωθέντος Χριστόφια - Ταλάτ, αφού έχει αναλυθεί κατά κόρον. Είναι αρκετό το σημείο που ουσιαστικά μιλά για συνεταιρισμό “δύο ισότιμων Συνιστώντων Κρατών”, για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της ζημιάς που προήλθε, από τις πολιτικές μανούβρες του νέου προέδρου στο Κυπριακό. Να επισημάνουμε ότι, αν στα ελληνικά ακούγεται κάπως “αθώα” η διατύπωση, δεν συμβαίνει το ίδιο και στην αγγλική, στην οποία η μετάφραση για την “πολιτεία”, είναι η λέξη “state”, που σημαίνει κράτος, και παραπέμπει στις πρόνοιες του σχεδίου Ανάν, και σε συνομοσπονδιακή λύση, μετά από παρθενογένεση. Αυτές ακριβώς δεν ήταν οι τουρκικές επιδιώξεις, στις οποίες μέχρι τώρα όλοι (συμπεριλαμβανομένου και του Δημήτρη Χριστόφια, της προηγούμενης συγκυβέρνησης), αντιστέκονταν; Αν αυτή η νέα εναρμόνισή μας, με την αναβαθμισμένη τουρκική αδιαλλαξία, δεν είναι μέγιστη υποχώρηση από παλιές κόκκινες γραμμές της πλευράς μας, τότε οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα τους. Δεν θεωρούμε παρατραβηγμένο να πούμε ότι με αυτούς τους χειρισμούς, υποβιβάζεται αυτόβουλα (σε πιο πολύ πιο μεγάλο βαθμό, από ότι οι προκάτοχοι του), από Πρόεδρος κράτους, σε κοινοτάρχη, ισότιμο συνέταιρο του Ταλάτ. Αναρωτιόμαστε: Έχει άραγε χωνέψει, ότι μέσω του “τσιμεντώματος του ΝΑΙ”, η θητεία του ως Προέδρου της Κ.Δ., για την οποία τόσο μόχθησε, δεν πρόκειται ποτέ να ολοκληρωθεί; Τόση προσπάθεια για το ύπατο αξίωμα, για ένα τόσο άδοξο τέλος;
Προς τα πού οδεύουν τα πράγματα; Αν πρόκειται, με τα δεδομένα που έχουμε ενώπιον μας (την νέα έξαρση της τουρκικής αδιαλλαξίας), να εκτιμήσουμε αντικειμενικά την κατάσταση, η πιο ασφαλής πρόβλεψη είναι… προς ένα νέο ναυάγιο. Από το οποίο όμως, πάλι θα βγούμε ζημιωμένοι. Οι Τούρκοι επενδύουν στην γενική κόπωση που έχει επέλθει στο Κυπριακό, και συμμετέχουν με την στάση τους στον ανήθικο εκβιασμό που γίνεται: «Το παράθυρο ευκαιρίας άνοιξε για τελευταία φορά. Ή υπογράφετε αυτή τη λύση, ή επέρχεται η διχοτόμηση». Δυστυχώς σε αυτό τον εκβιασμό (που σφίγγει πιο πολύ τη θηλιά στον λαιμό της Κύπρου, συμμετέχει (πιο παθιασμένα ίσως από όλους τους υπόλοιπους), και η αξιωματική αντιπολίτευση (στα χαρτιά μόνο πλέον) του ΔΗ.ΣΥ., με τον Νίκο Αναστασιάδη, να είναι πρώτο βιολί στην όλη προσπάθεια. Μετά το νέο ναυάγιο, η Τουρκία θα προσπαθήσει να προλειάνει το έδαφος, για την υλοποίηση νέων στόχων στο Κυπριακό, που θα έχουν τελική κατάληξη, την πλήρη κατάληψη της Κύπρου. Οι Τούρκοι δεν βιάζονται, είναι γνωστό αυτό. Όπως αποκαλύπτεται σήμερα, ο στόχος τους για Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, είχε τεθεί, από τη δεκαετία του 1950, σε συνεννόηση με τους Βρετανούς. Και παρά ταύτα, οι ηγέτες μας συνεχίζουν να έχουν ως παντιέρα του “αγώνα” τους, την Διζωνική (τον στόχο που έθεσαν οι κατακτητές μας). Ποιος θα το πίστευε τότε, ότι θα φτάναμε ως εδώ; Οι Τούρκοι όμως, με την εμμονή τους και την μεθοδικότητα τους, απέδειξαν ότι βάζουν μακροπρόθεσμους στόχους, και έχουν την ικανότητα να τους υλοποιούν (αντίθετα από το δόγμα των δικών μας ηγετών, που δεν είναι άλλο από το βλέποντας και κάνοντας).
Η χρεοκοπία της πολιτικής των ηγετών μας στο Κυπριακό, είναι εκ των πραγμάτων αποδεδειγμένη. Αυτό που την πιστοποίησε, με τον πιο επίσημο τρόπο, ήταν το τελικό προϊόν των διαπραγματεύσεων για Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, που δεν ήταν άλλο από το απεχθές σχέδιο Ανάν. Παρά την απόρριψη της συγκεκριμένης λύσης, επιμένουν να έχουν ως παντιέρα του “αγώνα” τους, την Δ.Δ.Ο., η οποία είναι γνωστό ότι ήταν ο στόχος των Άγγλων και Τούρκων δυναστών μας, από το 1950. Είναι θλιβερό, και συνάμα εθνικά επικίνδυνο, να έχεις ηγέτες που επιδιώκουν λύση, η οποία θα εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα των εχθρών σου. Μετά το κοινό ανακοινωθέν Χριστόφια – Ταλάτ, βρισκόμαστε ακόμα πιο κοντά σε αυτά που επιδιώκουν (ήδη ο Τούρκος υπ.Εξ. κ. Μπαμπατζάν διατυμπανίζει, ότι αυτό συνάδει με τις αποφάσεις του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας της Τουρκίας).
Επανέρχομαι στους Τουρκικούς στόχους. Στην καρδιά του Κυπριακού προβλήματος. Ανεξάρτητα από τους μπαμπούλες που επισύρουν οι γνωστοί εκβιαστές των Ελλήνων της Κύπρου, η Τουρκία δεν επιδιώκει διχοτόμηση. Αυτό που επιδιώκει είναι μια κακή λύση, όπως αυτή που έχει δεχθεί (την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία του σχεδίου Ανάν), που θα δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την πλήρη κατάληψη της Κύπρου. Αυτό που κάνει τώρα η Τουρκία με τις μαξιμαλιστικές θέσεις, θα είναι χρήσιμο στην διαπραγμάτευση. Κάνοντας λίγο πίσω από αυτές τις θέσεις, θα πείσει διεθνώς για τις καλές προθέσεις της, και θα έχει στο χέρι την Διζωνική Ομοσπονδία (την οποία, όπως είπαμε, οι ηγέτες μας έχουν για Ευαγγέλιο). Αν λοιπόν οι ηγέτες μας πέσουν στην παγίδα, από την οποία γλιτώσαμε το 2004, η Τουρκία θέτει τις βάσεις για την εκπλήρωση των τελικών στόχων της στην Κύπρο. Ένα αποστρατικοποιημένο νησί, με κατοίκους απονευρωμένους εθνικά, καταχωρημένο πια διεθνώς, ως προτεκτοράτο της Αγγλίας και της Τουρκίας (και όχι της Ελλάδας – της πάντοτε “νομοταγούς”, και τυπικής μέχρι… προδοσίας, στην τήρηση των υπογραφών της), θα είναι μεζές, έτοιμος στο πιάτο, για τη γείτονα χώρα.
Όμως, ακόμα και τότε, η Τουρκία δε θα θελήσει να βρεθεί αμέσως στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Σταδιακά, και μέσω μιας άδικης και δυσλειτουργικής λύσης, έχοντας το επάνω χέρι στην Κύπρο, θα φροντίσει στη συνέχεια, να ενισχυθεί το κλίμα ανασφάλειας των Ελλήνων της Κύπρου. Μη μπορώντας να αντέξουν την αδικία εις βάρος τους, οι Έλληνες της Κύπρου, θα έχουν τάσεις φυγής (όπως έκανε με τους Άραβες της Αλεξανδρέττας - σε αυτό το κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας να εγκύψουν οι εραστές του “ισότιμου συνεταιρισμού” της Διζωνικής). Έχοντας την αποστρατικοποιημένη Κύπρο, ως όμηρο (αυτή η θέση των ηγετών μας, στέκει από μόνη ως ατράνταχτη απόδειξη της ανεπάρκειας που τους διακρίνει), υπό την συνεχή απειλή της στρατιωτικής ισχύος, δε θα πάρει στην Τουρκία, περισσότερο από λίγα χρόνια για να πετύχει τον τελικό της στόχο: Την “βελούδινη κατάκτηση” της Κύπρου, και την απαλλαγή επιτέλους των Ελλήνων, από το μαλακό υπογάστριό της.
Αν θέλουμε να είμαστε πραγματικά ρεαλιστές, ας δούμε κατάματα τις πραγματικότητες: Η Τουρκία περιμένει την κατάλληλη στιγμή, για να πάρει όλη την Κύπρο, και να εξαλείψει τους Έλληνες από το νησί. Όπως έκανε και σε άλλες περιοχές, στις οποίες ανθούσε ο Ελληνισμός (Κωνσταντινούπολη, Ίμβρος, Τένεδος, κ.α.). Έχει έτοιμη την συνταγή, ξέρει και την μέθοδο, και δεν βιάζεται. Δεν είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας αυτά. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουν κάποιοι (και ιδιαίτερα οι ηγέτες μας), τόσο το καλύτερο. Εάν συνεχίσει αυτή η ολέθρια πορεία, σε λίγα χρόνια μπορεί να ξαναζήσουμε τον όλεθρο της προσφυγιάς. Θα βρεθούμε εκτός Κύπρου, αναζητώντας νέες πατρίδες. Καλούνται οι πολίτες να ξυπνήσουν από τον λήθαργο στον οποίο τους έριξαν οι κομματάρχες, και να ριχθούν στον αγώνα της επιβίωσης στην γη των πατέρων μας. Τώρα, πριν να είναι πολύ αργά!

Πανίκος Ελευθερίου

Άσσια - Κατεχόμενη Αμμόχωστος

Ιούνιος 2008

Ομιλία Καθηγουμένου Ι.Μ. Βατοπαιδίου στη Θεσσαλονίκη

Από το Κέντρο Ελληνικού και Ορθόδοξου Προβληματισμού πήραμε την πιό κάτω πρόσκληση για μία ομιλία του Καθηγουμένου της Ι.Μ. Βατοπαιδίου στην Θεσσαλονίκη.

Κέντρο Ελληνικού καί Ορθοδόξου Πολιτισμού Λεωφ. Αθηνών 59104 47 ΑΘΗΝΑΙτηλ.: 210-8069914 & fax: 210-8069915e-mail: keop@otenet.gr; pemtousia@keop.gr

Το Κέντρο Ελληνικού και Ορθοδόξου Πολιτισμού σάς πληροφορεί ότι το βράδυ της Δευτέρας 23 Ιουνίου 2008 και ώρα 08:00 μ.μ. ο Καθηγούμενος τής Ιεράς Μεγίστης Μονής του Βατοπαιδίου Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης κ. Εφραίμ θά μιλήσει στην Αίθουσα Τιμών τής Λέσχης Αξιωματικών Φρουράς Θεσσαλονίκης (απέναντι από τον Λευκό Πύργο).

Υδατογράφημα με το γεφύρι της Άρτας σε αλβανικά διαβατήρια....

Κατά την παρουσία της Υπουργού Εξωτερικών κ. Μπακογιάννη στην Ειδική Επιτροπή της Βουλής η οποία συζητά τη νέα Συνθήκη της Λισαβώνας, ο Εισηγητής του ΛΑΟΣ Κωστής Αϊβαλιώτης αναφέρθηκε στην πρόβλεψη της νέας Συνθήκης για εμπέδωση σχέσεων καλής γειτονίας μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τρίτων χωρών και ρώτησε την κ. Μπακογιάννη κατά πόσο συνάδει αυτός ο στόχος με την εθνικιστική τακτική της Αλβανίας η οποία έφτασε στο απίστευτο σημείο να εκδώσει νέα διαβατήρια τα οποία περιλαμβάνουν στο υδατογράφημά τους το... Γεφύρι της Άρτας (!) ενώ επιπροσθέτως αναγράφουν ψευδώς τα αρχικά «E.U.» («EUROPEAN UNION»).
Ο Κωστής Αϊβαλιώτης παρουσίασε στην κ. Μπακογιάννη «σκαναρισμένες» από ηλεκτρονικό υπολογιστή τις σελίδες των νέων αλβανικών διαβατηρίων και αναφέρθηκε στην κοινοβουλευτική ερώτηση που υπέβαλε ο Πρόεδρος του ΛΑΟΣ κ. Γ. Καρατζαφέρης για το θέμα. Η κ. Μπακογιάννη – η οποία μέχρι την ερώτηση του κ. Καρατζαφέρη αγνοούσε το όλο θέμα - διαβεβαίωσε τον Κ. Αϊβαλιώτη ότι θα ερευνήσει αμέσως το θέμα ώστε να δει τι ακριβώς έχει συμβεί με τα νέα διαβατήρια που εξέδωσε η Αλβανία.

Αν φώναζα στις 3π.μ. που κοιμόσουν θα έστελνες αστυνομία, σωστά;

Λευκωσία, Τετάρτη 11 Ιουνίου ‘08, 03:35 προ μεσημβρίας:
Φυσιολογικά, κάθε μέρα τέτοιαν ώρα καθένας άνθρωπος κοιμάται. Ο,τιδήποτε θορυβεί, τον ξυπνά. Οποιοσδήποτε φωνάζει, τον ενοχλεί. Ευτυχώς προς τούτο όλοι συμφωνούμε, άρα δεν θα ήταν λογικό ο υποφαινόμενος να χαρακτηριστεί ακραίος.

Ούτε καν «χάραμα» δεν είναι, δεν έφεξε η παραμικρή ακτίδα φωτός. Τα μόνα που σπάζουν το σκοτάδι είναι τα φώτα του δρόμου, των αυτοκινήτων και της ψευδοσημαίας του ψευδοκράτους του αληθοκατακτητή στον Πενταδάκτυλο.

Λαογραφική παρένθεση:
Ο Πενταδάκτυλος είναι οροσειρά της Κύπρου στην τουρκοκρατούμενη περιοχή. Ο μύθος του λαού μας μαρτυρεί την ονοματοδοσία: ο βυζαντινός ήρωας των δημοτικών τραγουδιών της Ρωμιοσύνης Διγενής κυνηγούσε έναν τούρκο – Σαρακηνό που διερχόταν τη Μεγαλόνησο. Ο ήρωας βρέθηκε από την Μικρασία στην Κύπρο, καταπιάστηκε από την κορυφή του Πενταδακτύλου, τράβηξε για να κάμει άλμα και πέρασε στην άλλη πλευρά της οροσειράς. Μάλιστα, από εκεί πέταξε μια τεράστια πέτρα για να κατατροπώσει τον εισβολέα Σαρακηνό, η οποία έφτασε μέχρι τα παράλια της Πάφου και καλείται ως τις μέρες μας «Πέτρα του Ρωμιού», εννοώντας την Πέτρα του Διγενή. Από το άδραγμα της κορυφής του βουνού, τόση ήταν η δύναμη του ακρίτα Διγενή που, από το άλμα του, αποτυπώθηκαν τα πέντε δάκτυλά του στο βουνό· εκεί που σήμερα αναβοσβήνει το σύμβολο του κατακτητή· εκεί που σήμερα ο Πενταδάκτυλος μας φασκελώνει για την πνευματική αποχαύνωση και ηττοπάθεια του γένους.

Λευκωσία, Τετάρτη 11 Ιουνίου ‘08, 03:35 προ μεσημβρίας:
Παντού ησυχία, αφού ο κόσμος κοιμάται. Κοιμόμουν κι εγώ στο σπίτι στον Λυκαβητό της μοιρασμένης Λευκωσίας. Ξαφνικά ακούω φωνές από κάποιον κύριο που προκαλεί οχληρία. Ξύπνησα. Ο κύριος τραγουδούσε, έψαλλε κάτι παράξενα, ακατανόητα! Προφανώς αδικαιολόγητα! Η ώρα 3π.μ. δεν τραγουδά ο κόσμος. Η ώρα 3π.μ. ο κόσμος δεν ψάλλει με τα μεγάφωνα αναμμένα. Η ώρα 3π.μ. έχω το ανθρώπινο δικαίωμα να κοιμούμαι, να μην με ενοχλεί κανένας, να ξεκουράζομαι διότι ξημερώνοντας πάω δουλειά. Η ώρα 3π.μ. οι άνθρωποι έχουμε το δικαίωμα να ηρεμούμε για να αντεπεξέλθουμε το πρωί στις επαγγελματικές υποχρεώσεις μας. Η ώρα 3π.μ., προσωπικά τουλάχιστον, δεν ανέχομαι κανένας να φωνάζει, δεν καταδέχομαι κανέναν να διαταράσσει την ησυχία μου.

Εσύ, φίλε μου, τί θα έκαμνες στη θέση μου; Πώς θα αντιδρούσες όταν τούτος ο κύριος αποφάσιζε να ανάψει τα μεγάφωνα για να τελέσει το κατιτίς του;

Όμως, ο κύριος ιμάμης της κατεχόμενης Λευκωσίας αποφάσισε η ώρα 3:35 προ μεσημβρίας να ψάλει! Μετά από 10 λεπτά σιώπησε. «Επιτέλους!» σκέφτηκα, «ξανά προσπάθεια για ύπνο». Μετά από διάλειμμα 4-5 λεπτών άρχισε δεύτερη προσευχή από μεγαφώνων. Διάλειμμα – Τρίτη προσευχή και ου το καθεξής.

Εγώ, εργαζόμενος πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας, τί μπορώ να κάμω; Πώς μπορώ να διαμαρτυρηθώ; Αν διαμαρτυρηθώ για αυτό το παράπονό μου, ξέρω, θα αποκτήσω την ταμπέλα του ακραίου, εθνικιστή, σωβινιστή και πάει τραίνο ο χαρακτηρισμός...

Τελικά, τί δικαιώματα έχω; Έχω δικαίωμα να κοιμηθώ; Έχει δικαίωμα κάποιος να φωνασκεί σε ώρα κοινής ησυχίας; Έχω δικαίωμα ανεξιθρησκείας; Έχει δικαίωμα κάποιος να προβαίνει σε θρησκευτική προπαγάνδα; Σε ποιαν Αρχή να καταφύγω να διαμαρτυρηθώ για αυτό, που πολύ φοβούμαι, μάλιστα, θα κατακριθώ;
«Νομίζω» πως απαγορεύεται η θρησκευτική προπαγάνδα προς άγραν πιστών καθόλη τη διάρκεια του νυχθημέρου, άρα ασφαλώς και σε ώρες κοινής ησυχίας.

Σας παρακαλώ, οι αρμόδιοι κάμετε κάτι για να μου διαφυλάξετε το δικαίωμά μου για ανθρώπινη ξεκούραση.
Σας παρακαλώ, οι συμπατριώτες μου συναισθανθείτε το πρόβλημα.
Σας παρακαλώ, όλοι... Καλόν Αγώναν για τη διατήρηση των Ελληνορθόδοξων ιδανικών μας, τη διασφάλιση της ρωμαίικης παράδοσής μας, την επιβίωσή μας ως Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί της Κύπρου.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Παράρτημα:
Την Κυριακή συμμετείχα στον καθιερωμένο εκκλησιασμό. Η Θεία Λειτουργία ξεκινά κάθε Κυριακή στις 6π.μ.. Πήγα στις 07:30π.μ. μα στον προαύλιο χώρο του Ναού δεν ακουγόταν τίποτε. Πλησίασα στην πόρτα του Ναού για να ακούσω «Σοφία. Ορθοί. Ακούσωμεν του αγίου Ευαγγελίου το ανάγνωσμα». Στις 09:18π.μ. καθόμουν στο προαύλιο πεζούλι, ακριβώς έξω από την πόρτα του Ιερού Βήματος. Άναψαν τα μεγάφωνα του Ναού. Παραξενεύτηκα. «Τόση ώρα ήταν κλειστά και στις 09:18π.μ. άναψαν».
Ασφαλώς και ανεπιφύλακτα μου απάντησε ένας φίλος. Φάνηκε «λογικό» επιχείρημα. «Είναι για να μην ξυπνήσουμε τους γείτονες».

Αμέσως σκέφτηκα... «Βέβαια! Μην ξυπνήσουμε τους κεκοιμημένους περιοίκους!»
Θυμήθηκα που διάβαζα ένα βιβλίο για την Κωνσταντινούπολη, όπου σε ένα χωριό, ο μοναδικός επιζών παππούλης πήγαινε και κτύπαγε την καμπάνα της εκκλησίας. Όχι επειδή θα γινόταν λειτουργία. Ούτως ή άλλως, ο τόπος δεν έχει παπά. Ούτε το έκαμε για να ξυπνήσει τους γειτνιάζοντες, αλλά για να ακουστεί η καμπάνα! Να ακουστεί για λίγο ο γλυκύς εκείνος ήχος της καμπάνας! Ο ήχος της καμπάνας, από τα ελάχιστα πράγματα που θυμίζουν Ορθοδοξία και Ελλάδα· ο ήχος που φέρνει αναμνήσεις· ο ήχος που κρατά εκεί, παρών ο παππούς· ο ήχος που επιμένει και διαδηλώνει παράδοση και καταβολές· ο ήχος που φωνάζει «Ελευθερία»! Ο ήχος που δεν ενοχλεί κανέναν εκεί, αλλά ενοχλεί στα δικά μας αυτιά μόνον όταν πρόκειται για ορθόδοξο ναό.

Θυμήθηκα που άκουγα μια ομιλία του Μητροπολίτη πρώην Δρϋινουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης, υπέρτιμου και έξαρχου πάσης Βορείου Ηπείρου κ.Σεβαστιανού. Ο Δεσπότης διηγότανε για τη Βόρειο Ήπειρο πως «Ζει η πίστις, αγαπητοί μου, εκεί μέσα. Ζει και στις φυλακές, Ζει και στις εξορίες, Ζει με τις μανούλες, Ζει με τις γιαγιές που με κίνδυνό τους τρέχουν να πάνε ν’ ανάψουν καντηλάκια στους γκρεμισμένους εκεί πέρα ναούς. Ζει! Γι’ αυτό και τροφοδοτούνται οι φυλακές, διότι δεν συμβιβάζονται...» Και Βορειοηπειρώτης φυγάς εκ της αλβανικής κομμουνιστικής - αθεϊστικής κολάσεως (άρτι 1990) εκφωνούσε συγκλονισμένος προς τον Δεσπότη: «Περπατήσαμε όταν είδαμε στο χωριό Ποντικάδες τον σταυρό της Εκκλησίας. Τότες είπαμε ΕΔΩ ΕΛΛΑΔΑ! (...) Έπειτα, αμέσως ήρθε ο Δεσπότης μας (...) που έχουμε τόσα χρόνια να τον δούμε. (...) Παππούλη, του λέγω, γιατί δεν ξέραμε τί θα πει Δεσπότης. Παππούλη μου, αν θέλεις, έχομε από το ’64 να κοινωνήσομε. Άμα θέλεις να μας κοινωνήσεις, γιατί γινήκαμε τούρκοι! Και στις 18 Απριλίου, εκείνες τις στιγμές έκλαιε όλο το χωριό το Δελβινάκι, κι οι αστυνόμοι δακρύσανε, χορτάσαμε κλάψιμο που ύστερα από 18 χρόνια, στις 18 Απριλίου 1982, που εσείς πέρσι είχατε Πάσχα, κοινωνήσαμε κι εμείς μαζί σας»!

Θυμήθηκα ακόμα τους εγκλωβισμένους μας στην Καρπασία που δεν έχουν παπά, παραμόνο τον π.Ζαχαρία στο τουρκοκρατούμενο Μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα. Οι καμπάνες εκεί δεν χτυπούν καθόλου, διότι οι κάτοικοι διώχθηκαν βίαια το ’74. Δεν υπάρχει άνθρωπος εκεί να τις χτυπήσει. Όσοι επιμένουν να ζουν ακόμα εκεί Ελεύθεροι – Πολιορκημένοι παρακαλούν τους έγκριτους πολιτικούς μας που τους επισκέπτονται προεκλογικά, όπως διεκδικήσουν την επιστροφή και της περιοχής της Καρπασίας, την οποία στάθηκαν ταπεινοί και υπερήφανοι ακρίτες να την φυλάσσουν. Η απάντηση που λαμβάνουν, αποστομώνει: «Δεν είναι στους υπολογισμούς μας, δεν συμπεριλαμβάνεται στα σχέδιά μας». Ερώτημα που προκύπτει: «Ε, τί στο καλό κάνουν εκείνοι οι φρουροί, τί παρέμειναν στην Καρπασία να κάνουν αφού την έχετε παραδώσει;»

Τα μεγάφωνα στην ενορία μου, λοιπόν, άναψαν για μετάδοση της Θείας Λειτουργίας στις 09:18π.μ. μήπως και ξυπνήσουμε τους γείτονες. Άλλοτε, στην αγρυπνία της Αγίας Βαρβάρας που κάμαμε, η καμπάνα δεν χτύπησε για πρόσκληση των πιστών διότι ήταν ώρα 11:00μ.μ., ώρα ύπνου, ώρα κοινής ησυχίας.

Άνθρωποι Χριστιανοί επιποθούν να ακούσουν, έστω για λίγο, τον ήχο της καμπάνας και μόνον. Άνθρωποι Χριστιανοί θέλουν να ακούνε, έστω για λίγο, τον ήχο της καμπάνας και ας ξέρουν πως δεν είναι παπάς να λειτουργήσει. Ας ξέρει ο Πολίτης παππούλης πως «άδικα» χτυπά, δεν έχει παπά, δεν έχει λαό να ακούσει. Όμως χτυπά, ώσπου χτυπά κι η καρδιά του!
Άνθρωποι Χριστιανοί διψούν για κοινωνία, Θεία Κοινωνία που στερούνται δεκάδες χρόνια.
Άνθρωποι Χριστιανοί κοιμούνται στη Θεία Λειτουργία και ενοχλούνται ΑΝ χτυπήσει καμπάνα, ΑΝ ακουστεί «κιχ» από τα μεγάφωνα. Άνθρωποι Χριστιανοί Νεοέλληνες κοιμούνται! Σκέτο κοιμούνται. Υπνώττουν. Στον ξύπνιο τους υπνοβατούν! Αλλού ο «τρελός» γερο-Πολίτης ξυπνά να χτυπήσει την καμπάνα χωρίς λόγο, ο Βορειοηπειρώτης κραυγάζει από ευτυχία πως κοινώνησε μετά από δεκαοχτώ (18!) χρόνια, ο Καρπασίτης ξέρει πως πουλήθηκε ο τόπος του...

Αγαπητέ «περίοικε» συμπατριώτη, ΞΥΠΝΑ!
Αν είσαι ξύπνιος ΞΥΠΝΑ ΤΟΥΣ «ΠΕΡΙΟΙΚΟΥΣ» πριν τον ξυπνήσει ο χότζας.

Σύνθημα: ΞΥΠΝΩ, ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ!

Πρόσφυγας εκ Περιστερωνοπηγής Αμμοχώστου
ΕΓΩ